I faza (13 grudnia 1545 – 11 marca 1547) Sesje od pierwszej do ósmej, za pontyfikatu Pawła III. Omawiano zagadnienia zaatakowane przez reformację, ale napięcie między cesarzem Karolem V a papieżem Pawłem III doprowadziło do zawieszenia obrad. W okresie tym obradom przewodniczyli trzej legaci papiescy, posiadający godność kardynalską: Jan Maria del Monte, późniejszy papież Juliusz III, Marceli Cervini, późniejszy papież Marceli II, oraz Reginald Pole, ostatni rzymskokatolicki arcybiskup Canterbury. Podczas tych sesji uchwalono najważniejsze założenia doktrynalne Kościoła rzymskokatolickiego: dekret wyjaśniający, że Tradycja apostolska jest równorzędnym z Biblią źródłem wiary oraz dekret o usprawiedliwieniu.
Najważniejsze dekrety: o przyjęciu nicejskiego symbolu wiary (sesja 3, 4 lutego 1546); o przyjęciu ksiąg świętych i tradycji apostolskich (sesja 4, 8 kwietnia 1546); o przyjęciu wydania Biblii zwanej Wulgatą oraz o sposobie interpretacji Pisma świętego (j.w.); o grzechu pierworodnym (sesja 5, 17 czerwca 1546); o nauczaniu i głoszeniu – wprowadzał obowiązek nauczania Pisma świętego i głoszenia słowa Bożego przez biskupów (j.w.); o usprawiedliwieniu (sesja 6, 13 stycznia 1547); o rezydowaniu biskupów i innych niższych duchownych (j.w.); o sakramentach – o sakramentach w ogóle, o sakramencie chrztu i bierzmowania