Podobnie jak inne rośliny nie zawiera cholesterolu.
Uprawa thumb|250px|Drzewko nieśplika japońskiego na plantacji w Syrii Historia uprawy Nieśplik japoński jest łatwy w uprawie, obecny w Chinach i Japonii już od starożytności. Prawdopodobnie, jako pierwszy Europejczyk, opisał tę roślinę w swej Flora sinensis, polski jezuita Michał Boym, ale jego opis został niezrozumiany i K.P. Thunberg zaklasyfikował drzewo na podstawie opisów pochodzących od badaczy pracujących w Japonii (stąd przymiotnik gatunkowy). Do Europy sprowadzony w 1787. W uprawie jako drzewo ozdobne obecny jest w Kalifornii od lat siedemdziesiątych XIX wieku. Krótko po sprowadzeniu zaczęto go uprawiać w wilgotnej, południowej części Teksasu. Gatunek stopniowo rozprzestrzenił się po całym świecie i obecnie można go spotkać we wszystkich krajach basenu Morza Śródziemnego, na południu Afryki, w Ameryce Południowej, w Indiach. W uprawie jest wiele odmian o białym lub pomarańczowym miąższu. Wymagania Drzewo toleruje silne wiatry oraz spadki temperatury do -10°C, lecz kwiaty i owoce uszkadza niewielki przymrozek (strefy mrozoodporności 8 – 11. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, choć także toleruje częściowe zacienienie. Najlepiej rośnie na glebach o średniej żyzności, od lekko gliniastych do ciężkich, a nawet kamienistych.