Najbardziej głośną sprawą w życiorysie Müllera była sprawa rzekomego „klucza chińskiego” (clavis sinica). Müller utrzymywał, że odkrył klucz do nauki języka chińskiego, gwarantujący że „nawet kobiety, ucząc się przez rok lub krócej chińskich hieroglifów, będą mogły czytać chińskie i japońskie książki”. Oświadczenie to wywołało wielką burzę w ówczesnej Europie. Do Müllera pisali m.in. Athanasius Kircher i Gottfried Wilhelm Leibniz, domagając się ujawnienia tego rewolucyjnego wynalazku. Müller wzbraniał się przez ujawnieniem swojego odkrycia, domagając się wypłacenia mu dwóch tysięcy talarów zaliczki, przez co zarzucono mu hochsztaplerstwo.

Kres karierze Müllera przyniósł 1685 rok, gdy teolog protestancki Elia Grebnitz, uznając że osoba chcąca upowszechniać w Europie język chiński jest opętana przez diabła, zarzucił mu herezję i konszachty z diabłem. Müller nie zdołał się wybronić i stracił posadę. W następstwie tych wydarzeń miał zniszczyć swój klucz i rzekomą drukarnię z ruchomymi chińskimi czcionkami, którą polecił wykonać.