Wirus rezydentny to w istocie program rezydentny ukrywający swój kod binarny przed programami zarządzającymi pamięcią operacyjną. Będąc jednocześnie aktywnym i ukrytym w pamięci ma o wiele szersze pole działania niż wirusy nierezydentne. Wirus rezydentny, aby działać, musi jednak korzystać z systemu przerwań i z tego powodu trudniej jest go programować.
Ze względu na szybkość działania, wirusy rezydentne dzieli się na: szybkie (ang. fast infectors), ich celem jest jak najszybsza infekcja całego systemu. Przejmują wszystkie możliwe funkcje systemu operacyjnego używane do obsługi plików i zarażają wszystko, co się da, w jak najkrótszym czasie. Często pierwszą czynnością wykonywaną przez szybkiego wirusa jest zamazanie swoim kodem fragmentu kodu interpretera poleceń, co sprawia, że przy wywołaniu jakiegokolwiek polecenia, kod binarny wirusa zaczyna na nowo działać. Działanie takiego wirusa jest zwykle łatwo zauważalna dla użytkownika komputera np. ze względu na irytujące opóźnienia i anomalie podczas wykonywania jego poleceń. wolne (ang. slow infectors), można powiedzieć, że są bardziej inteligentne od wirusów szybkich. Ich głównym celem jest jak najdłuższe przetrwanie w celu infekowania systemu tak, aby użytkownik się w niczym nie zorientował.