Przeloty w marcu–kwietniu i sierpniu–listopadzie (przez Europę Środkową przelatuje 20% mew siwych). Od połowy XX wieku widywana coraz częściej w głębi lądu. Badania dowiodły, że lęgi kończą się większym sukcesem nad przemysłowymi zbiornikami wodnymi niż nad Wisłą. Larus canus heinei Homeyer, 1853 – od półwyspu Kanin i okolic Moskwy na wschód po Lenę. Zimuje w Europie Południowo-Wschodniej i na azjatyckich wybrzeżach mórz Czarnego i Kaspijskiego, także w Chinach i Japonii. Larus canus camtschatschensis (Bruch, 1855) – mewa kamczacka – północno-wschodnia Syberia. Zimuje w Japonii i wschodnich Chinach. Nazwa podgatunku często zapisywana jako kamtschatschensis. Do 2. dekady XXI wieku za podgatunek mewy siwej uznawano także północnoamerykańską mewę alaskańską (L. brachyrhynchus). Podgatunek camtschatschensis niekiedy także klasyfikowany jest jako odrębny gatunek.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mewa siwa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.