W 1950 roku jego praca dyplomowa – napisana w duchu tradycyjnego socrealizmu opowieść Studienty została opublikowana w popularnej gazecie „Nowyj Mir” i otrzymała Nagrodę Stalinowską 3. stopnia, co przyniosło mu szerokie uznanie. Po tym sukcesie Trifonow zaczął zbierać materiały na kontynuację utworu, jednak z czasem zaniechał pomysłu ze względu na postępującą krytykę ze strony Aleksandra Twardowskiego. Sam autor w późniejszych latach dystansował się od tej opowieści.

W następnym okresie Trifonow pisał rzadko, najczęściej krótkie formy, które nie przyniosły mu sławy, np. opowiadania Wiera i Zojka czy W gribnuju osień. W 1959 roku wyszedł jego cykl opowiadań i szkiców Pod sołncem. W 1963 roku, po wyjeździe do Turkmenii (został wysłany na budowę Głównego Kanału Turkmeńskiego), została opublikowana czterokrotnie poprawiana na prośbę redakcji powieść Utolienije żażdy, nominowana do Nagrody Leninowskiej. Do roku 1969 opublikował wiele opowiadań i nowel o tematyce sportowej (przez prawie 20 lat był również dziennikarzem sportowym);