Reynoldsa, jednego z sędziów z okręgu wyborczego przy Ryan's Tavern, którego Poe mógł spotkać w dniu wyborów. Mógł też krzyczeć „Herring”, przywołując w ten sposób wujka z Baltimore, Henry'ego Herringa. W późniejszych zeznaniach Moran unikał odniesień do Reynoldsa, a wspominał o wizycie u „panien Herring”. Utrzymywał także, iż próbował pocieszać Poego, gdy ten budził się kilka razy. Kiedy Moran zapowiedział swojemu pacjentowi, że wkrótce spotka się z przyjaciółmi, Poe rzekomo odrzekł, iż „najlepsze co przyjaciel mógłby dla niego zrobić, to strzelić mu z pistoletu w łeb”.
W stanie wielkiej udręki pisarz wspominał o swojej żonie. Mógł mieć halucynacje, myśląc, że Virginia nadal żyje. Możliwe, że mówił także o Sarze Elmirze Royster, której wcześniej się oświadczył. Nie potrafił wyjaśnić, gdzie jest jego kufer, który, jak się okazało, leżał za Swan Tavern w Richmond. Moran relacjonował, że ostatnie słowa Poego, 7 października 1849, brzmiały: „Boże, dopomóż mojej biednej duszy”.