Koperszadzka Czuba wznosi się nad trzema dolinami: Doliną Skoruszową (a właściwie jej najwyższym piętrem – Jagnięcym Kotłem) na zachodzie, Doliną Zadnich Koperszadów na północy i Doliną Białych Stawów na południowym wschodzie. Stoki północne podchodzą nie pod główny wierzchołek, a pod Koperszadzki Zwornik. W trawiasto-skalistych stokach opadających do Doliny Białych Stawów znajdują się niewysokie urwiska.
Na Koperszadzką Czubę, podobnie jak na inne obiekty w Koperszadzkiej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsza droga dla taterników wiedzie na szczyt granią z Przełęczy pod Kopą.
Pierwsze pewne wejścia: letnie – Kazimierz Bizański, Janusz Chmielowski, Witold Chmielowski, Adam Lewicki, przewodnicy Klemens Bachleda, Jakub Bachleda Jarząbek, Jan Bachleda Tajber i Wojciech Brzega, 23 września 1901 r., zimowe – Klara Hensch, Valentin Hajts i Gábor Seide, 15 lutego 1926 r. Być może już wiele wcześniej granią przez Koperszadzką Czubę schodzili 9 sierpnia 1793 r. z Jagnięcego Szczytu Robert Townson i przewodnik Hans Gross.
Przypisy
Kategoria:Szczyty słowackich Tatr Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich