Mimo to Ferdynand był obecny przy opracowywaniu planów przedsięwzięcia, przy negocjacjach zapewniających poparcie papieża, a także przy wytyczaniu ram organizacyjnych późniejszych kolonii amerykańskich.
Mając 50 lat, był Ferdynand uosobieniem królewskiego majestatu, a los zaczął mu sprzyjać. Papież Aleksander VI, ze względu na jego interwencję we Włoszech, 2 grudnia 1496 przyznał mu honorowy tytuł władcy katolickiego. Z drugiej strony życie nie oszczędzało mu cierpień – w ciągu kilkunastu miesięcy zmarli jego syn, najstarsza córka i wnuk, a kolejna następczyni tronu, druga córka, Joanna, zaczęła przejawiać pierwsze objawy szaleństwa. W 1493 Ferdynand został ranny w Barcelonie, jednak jego rana była niczym w porównaniu z tragediami rodzinnymi, których kulminacją była w 1504 śmierć Izabeli, „najlepszej i najwspanialszej z królewskich żon”.