Okolicznościowe monety 2 euro stały się przedmiotem do kolekcjonowania, ale różnią się od monet okolicznościowych o nominale innym niż 2 euro, które są oficjalnie określane jako „monety kolekcjonerskie” i zwykle są wykonane z metali szlachetnych. Monety okolicznościowe są sprzedawane w danym kraju po rynkowej cenie przez emitenta. Wartość kolekcjonerska tych monet jest za to większa od jej nominału i kształtuje się zazwyczaj między 3 euro a 12 euro. Cena ta jest zależna m.in. od wielkości nakładu. Z tego względu w Andorze, San Marino i Watykanie, monety te sprzedawane są od 40 euro wzwyż, a ceny starszych monet przewyższają na rynku kolekcjonerskim nawet 100 euro, zaś monet z Monako powyżej 300 euro za sztukę.
Wizerunki narodowych awersów monet publikowane są w Dzienniku Unii Europejskiej. 600px|thumb|Mapa przedstawiająca liczbę wydanych okolicznościowych monet 2 euro przez każdy kraj należący do strefy euro
Regulacje i restrykcje Podstawą do wprowadzenia monet okolicznościowych była decyzja Rady Europejskiej, która zezwoliła na zmiany strony narodowej na obiegowych monetach euro z 1 stycznia 2004. Jednakże wiele zaleceń i restrykcji nadal się stosuje.