Stanisław Pływaczyk (ur. 11 listopada 1880 w Jedlcu, zm. 4 grudnia 1969 w Kopcu k. Częstochowy) – polski ksiądz katolicki, salezjanin.

Życiorys W 1894 roku podjął naukę w Zakładach Księdza Bosko w Turynie (wśród uczącej się tam wówczas młodzieży polskiej znajdowali się m.in. bracia Antoni i August Hlondowie). Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Zgromadzenia Salezjańskiego, składając w sierpniu 1899 roku śluby zakonne. 1 lipca 1906 roku otrzymał we Lwowie święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Józefa Bilczewskiego.

Po odprawieniu mszy prymicyjnej w Daszawie został skierowany do Oświęcimia, gdzie objął stanowisko radcy. W tym okresie podjął również studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1908–1914 pracował jako nauczyciel, a następnie dyrektor domów salezjańskich w Radnej oraz Oświęcimiu.

Od 1914 roku przebywał na Węgrzech, gdzie organizował i kierował placówkami zakonnymi w Nyergesújfalu, Budapeszcie oraz Szentkereszt. Zasiadał w radzie inspektorialnej prowincji austriacko-niemiecko-węgierskiej. W 1926 roku stanął na czele nowo utworzonej wizytatorii (przekształconej następnie w inspektorię) węgierskiej.