W 1910 przeszedł do opozycji, aby ponownie znaleźć się w rządzie w latach 1913-14, jako minister handlu i ceł w gabinecie Josepha Cooka.
W 1917 wszedł do czwartego gabinetu Hughesa jako wiceprzewodniczący Federalnej Rady Wykonawczej. W latach 1918–21 był ministrem robót publicznych i kolei, przyczyniając się do przyśpieszenia prac związanych z budową stolicy federalnej. Następnie ponownie objął urząd prokuratora generalnego, który piastował do 1925 roku, pod koniec swej kadencji łącząc go z tekami ministra handlu i ceł oraz ministra zdrowia. W 1924 był przewodniczącym australijskiej delegacji na piątą sesję Zgromadzenia Ligi Narodów, poświęconą głównie kwestiom arbitrażu międzynarodowego. Zagłosował za przyjęciem protokołu w tej sprawie, czym złamał udzielone mu przez gabinet instrukcje, nakazujące wstrzymać się od głosowania.