starał się być w dobrych stosunkach ze wszystkimi i nie miał wielu wrogów.
Jego pozycja na dworze cesarskim z biegiem lat stawała się coraz mocniejsza, co było zauważalne szczególnie podczas ostatnich lat panowania Elżbiety, kiedy uzyskał tytuł mistrza petycji kierowanych do cesarzowej, przyćmiewając znaczenie jej kochanka Aleksego Razumowskiego. W tym czasie wszystkie sprawy państwowe przechodziły przez jego ręce. Iwan odrzucił jednak większość honorów, jakimi chciała go obdarzyć caryca, włączając tytuł hrabiego i stopień senatorski. Co więcej nie przyjął daru w wysokości 1 mln rubli, otrzymanego od umierającej Elżbiety – został on przekazany następcy cesarzowej Piotrowi III.
Mecenas rosyjskiej kutury thumb|150px|Popiersie Iwana Szuwałowa dłuta Nicolasa-François Gilleta,1760
Zupełnie odmiennie niż egoistycznie myślący faworyci Katarzyny II Wielkiej, Szuwałow postanowił wykorzystać swoją silną pozycję do polepszenia jakości edukacji oraz promocji sztuki w państwie. Stanowiąc wzór oświeconego dworzanina prowadził ożywioną korespondencję z wiodącymi francuskimi myślicielami epoki: Helvétiusem, d’Alembertem, Diderotem oraz Wolterem.