Skorzystała z tego firma Gulfstream, która wspólnie z Suchojem rozpoczęła program budowy naddźwiękowego samoloty dyspozycyjnego (SuperSonic Business Jet – SSBJ). Wstępną umowę o współpracy nad projektem samolotu, który otrzymał oznaczenie Suchoi-Gulfstream S-21, podpisano 15 czerwca 1989 roku w trakcie trwania Międzynarodowego Salonu Lotniczego w Paryżu. Rosyjskie biuro miało odpowiadać za konstrukcje płatowca, w gestii amerykańskiej wytwórni pozostała awionika samolotu, wyposażenie kabiny i odpowiedzialność za całą sferę marketingową związaną z promocją i sprzedażą gotowej maszyny. Projekt nie doczekał się realizacji, w 1992 roku Gulfstream wycofał się z niego a Suchoj nie był w stanie samodzielnie kontynuować prac.
Początek lat 90. nie był dla Gulfstreama udany. Nie dosyć, że na kontynencie północnoamerykańskim pojawił się znaczący konkurent w segmencie samolotów dyspozycyjnych, jakim był Bombardier Aerospace to również wyniki finansowe firmy nie napawały optymizmem. W 1992 roku firma zanotowała straty wielkości 275 mln dolarów i zmuszona była zredukować zatrudnienie o 16%. Sytuacja nie pozostała bez wpływu na stanowiska kierownicze producenta. Allen Paulson zrezygnował ze swoich funkcji i przeszedł na emeryturę, odsprzedając funduszowi Forstmann Little & Company swoje udziały.