Poprzez ukazanie dwóch kobiet z cechami tahitańskimi, jednocześnie nawiązując do chrześcijańskich symboli, Gauguin pragnął przedstawić dwie cechy tahitańskich kobiet: z jednej strony skłonność do grzechu, a z drugiej niewinność. Uzupełnieniem obrazu jest przedstawienie bujnej białej lilii, która miała symbolizować roślinność tropikalną, jak i czystość Madonny.
Dzieło Gauguina jest przykładem syntetycznego stylu malarza, na którym widoczny jest uproszczony rysunek, płaskie plamy koloru. Swój styl i fascynację Tahiti malarz prezentował na innych obrazach m.in. Tahitańskie narodziny Jezusa oraz Aha oe feii? (Jak to jesteś zazdrosna?) z 1892 roku, na którym ponowił motyw kobiety z drugiego planu lub Vairaoumati tei oa (Jego imię brzmi Vairaoumati), gdzie ponownie namalował podwójnego bożka.
Bibliografia Cristina Sirigatt Wielkie muzea. Ermitaż, wyd HPS Warszawa 2007, .
Kategoria:Obrazy Paula Gauguina Kategoria:Obrazy w Muzeum Ermitażu