Termin ten jest również obecnie używany luźno w odniesieniu do niektórych wysokobudżetowych, mainstreamowych filmów eksploatacji, zwykle w gatunkach tradycyjnie kojarzonych z filmem klasy B.
Od początków swojego istnienia filmy klasy B stwarzają możliwości zarówno dla osób rozpoczynających karierę w zawodzie, jak i dla tych, których kariera słabnie. Znani filmowcy, tacy jak Anthony Mann czy Jonathan Demme, uczyli się na filmach klasy B swojego rzemiosła. To właśnie w filmach klasy B aktorzy tacy jak John Wayne czy Jack Nicholson po raz pierwszy zdobyli uznanie, a dawni aktorzy kina wysokobudżetowego, tacy jak Vincent Price czy Karen Black, mogli kontynuować karierę. Niektórzy aktorzy, tacy jak Béla Lugosi, , Bruce Campbell i Pam Grier, pracowali w filmach B przez większość swojej kariery.
Przykłady filmów klasy B Ludzie-koty (1942, reż. Jacques Tourneur, prod. Val Lewton) Siódma ofiara (1943, reż. Mark Robson, prod. Val Lewton) Detour (1945, reż. Edgar G. Ulmer) Człowiek z przeszłością (1947, reż. Jacques Tourneur) Zabójcza mania (1949, reż. Joseph H. Lewis) Niechciane (1949, reż. Ida Lupino) Inwazja porywaczy ciał (1956, reż. Don Siegel) Sklepik z horrorami (1960, reż. Roger Corman) (1962, reż. Samuel Fuller) Noc żywych trupów (1968, reż. George A. Romero) Przypisy
Klasy B