innym razem spowodował, że w domach, w których mieszkali wielcy twórcy Złotego Wieku, wmurowano tablice pamiątkowe).

W roku 1847 został członkiem rzeczywistym Akademii Królewskiej (członkiem honorowym był już od 1838 roku). W dwa lata później ożenił się z kobietą znacznie od siebie młodszą (miała dwadzieścia dwa lata, a on czterdzieści sześć), a następnie zrzekł się funkcji radnego, aby poświęcić się życiu rodzinnemu oraz działalności literackiej i związanej z literaturą. W tym właśnie czasie wydał zmienioną wersję Podręcznika Madrytu (1854), a w latach 1857–1861 w ramach kolekcji klasyków Manuela RivadeneyryManuel Rivadeneyra (1805–1872), hiszpański wydawca i przedsiębiorca drukarski., zatytułowanej Biblioteka Autorów Hiszpańskich, opublikował cały szereg dzieł ze Złotego Wieku Hiszpanii.

W roku 1864 powrócił do współpracy z władzami miasta, ale w innym charakterze: został urzędowym kronikarzem Madrytu. Zlecono mu zorganizowanie biblioteki miejskiej. Jego własny pokaźny księgozbiór, który Rada Miasta odkupiła, stał się zaczątkiem organizowanej przez niego biblioteki.