Jak zwykle płótno jest pokryte grubymi, wijącymi się smugami farby, świadczącymi o tym, iż obraz został namalowany bezpośrednio na miejscu.
Podczas niepogody van Gogh pracował w studio nad drugą parą obrazów serii „Les Alyscamps”, które zostały namalowane z punktu obserwacyjnego znajdującego się ponad ścieżką i kierunkiem obserwacji poprzez rząd topoli. Obrazy te, będące wariacjami na temat jesieni – żółto-pomarańczowy kolor liści kontrastujący z błękitno-fioletowymi pniami drzew – namalowane tuż po przyjeździe Gauguina do Arles, należą do najlepszych w dorobku van Gogha, stworzonych podczas wspólnej pracy z Gauguinem.
Van Gogh opisywał w liście do Émile’a Bernarda współpracę z Gauguinem niekoniecznie jako wspólną pracę nad tym samym obrazem, ale jako zbiór pomysłów i technik, w którym każdy z nich tworzy własne, niepowtarzalne dzieła, różne od siebie, ale dopełniające się nawzajem. Uważał, że jego para obrazów przedstawiających temat opadających, jesiennych liści stanowi efekt takiego właśnie wspólnego wysiłku, na który złożyły się zarówno jego własne pomysły, jak i pomysły Gauguina i nieobecnego Bernarda. Oba obrazy były przewidziane do powieszenia razem. Rymowały się one co do formy. Oddzielone od siebie palisady drzew przypominały zapis nutowy.