Jego postawa po spotkaniu z cesarzem i uzyskaniu jego przychylności w niczym się nie zmieniła. Pozostał klasycznym mnichem chanu, który – chociaż wysoko ceniony przez politycznych liderów – odrzucił wszystkie wynikające z tego korzyści. Pozostał czysty w swoich działaniach, zupełnie niepodatny na sławę i w żadnym wypadku nie promował siebie. W skuteczności działania w zewnętrznym świecie przewyższył zarówno Bodhidharmę, który został przez cesarza zesłany na wygnanie, gdy nie docenił sposobu budowania „dobrych zasług” przez niego, jak i Huinenga, który w ogóle nie pojawił się na dworze cesarskim, a tym samym skazał się na to, że stał się „niewidzialny”. Xinghua spotkał się z cesarzem i okazał się w rozmowie niezwykle skuteczny i perswazyjny, równocześnie nie tracąc integralności i utrzymując nietkniętą niezależność. Tym samym wykazał nieskuteczność poprzedniego modelu obcowania z władzami politycznymi i stworzył nowy model.
Yanagida Seizan sugeruje także, że w łonie szkoły linji zarysowały się dwie tendencje związane z podejściem do słynnego okrzyku mistrza Linjiego. Pierwszą frakcją – która używała okrzyku („he!”) – przewodził Sansheng Huiran.