Ludność patrzyła z nadzieją na abreków jako walczących z barbarzyństwem kolonialnej administracji (...)”Aslanbek Szeripow, Stati i Reczi, Grozny 1972, za

Abrekami nazywano przywódców kolejnych powstań przeciw władzy rosyjskiej, a potem sowieckiej, w tym powstania w roku 1913 (na czele którego stał legendarny abrek Zelimchan Guszmazukajew), oraz tego z lat 1941–1943, które zakończyło się wysiedleniem Czeczenów do Kazachstanu. Niektórzy przywódcy z wojen czeczeńsko-rosyjskich z lat 90 XX wieku i pierwszej dekady XXI wieku również byli określani tym mianem – w szczególności Rusłan Giełajew.

Charakterystyka abreka Wedle klasycznego poglądu, instytucja „abreczstwa” to po prostu wyższa forma rozbójnictwa. Wskazuje się jednak, że bycie abrekiem ma w kaukaskim kontekście kulturowym dużo szersze znaczenie. Abrek uważany był za osobę, której życie (w społeczności) uległo już zakończeniu, a dla której śmierć jeszcze nie przyszła: abrek był niejako zawieszony między życiem a śmiercią. Podstawowymi wyróżnikami postaci abreka były samotność, odrzucenie, konieczność toczenia walki.