W okresie I wojny światowej był generalnym dyrektorem pruskich archiwów w Berlinie.
Paul Kehr zasłynął głównie jako znawca średniowiecznej dyplomatyki papieskiej. Najbardziej znany jest z krytycznych edycji papieskich dokumentów z okresu do końca XII wieku na łamach czasopisma Nachrichten von der königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen (tzw. Göttinger Papsturkundenwerk), wydanych przez niego także w formie regestów w wielotomowych publikacjach Italia Pontificia (papieskie przywileje we Włoszech) i Germania Pontificia (papieskie przywileje w Niemczech). Był też autorem wielu studiów dotyczących kancelarii cesarzy niemieckich oraz papieży w średniowieczu. W opublikowanym w 1920 r. studium Das Erzbistum Magdeburg und die erste Organisation der Christlichen Kirche in Polen jako pierwszy zakwestionował powszechnie wówczas akceptowany (także przez polskich historyków) pogląd o podległości polskiego Kościoła w X wieku metropolii magdeburskiej.