Zadnia Garajowa Turnia (, , ) – turnia o wysokości 2349 m (według starszych pomiarów ok. 2340 m), znajdująca się w Grani Hrubego w słowackiej części Tatr Wysokich. Od Skrajnej Bednarzowej Turni oddzielona jest ona siodłem Skrajnej Bednarzowej Ławki, a od Pośredniej Garajowej Turni oddziela ją siodło Zadniej Garajowej Ławki.
Zadnia Garajowa Turnia ma dwa wierzchołki, z których wyższy o ponad 4 metry jest południowo-wschodni. W stronę Doliny Hlińskiej turnia opada wysoką i stromą północno-wschodnią ścianą o wysokości około 800 m. Należy ona do jednych z największych urwisk tatrzańskich. Ściana opada do Bednarzowego Koryciska i Garajowej Zatoki, a jej najniższa ostroga znajduje się tuż na lewo od Garajowej Zatoki na wysokości około 1540 m. W ścianie tej znajduje się północny filar opadający z najwyższego punktu turni i około 200 m niżej zakończony wielką ścianą czołową. Jej prawą część przecina opadający w dół, prosto jak strzelił komin o wysokości około 300 m, uchodzący do Garajowej Zatoki. W górnej części filara, między jego ostrzem a depresją Zadniej Garajowej Ławki, jest olbrzymia powierzchnia gładkich i średnio stromych płyt, o których Władysław Cywiński w 14. tomie przewodnika wspinaczkowego pisał: warto tu być, którąkolwiek drogą, choćby dla widoku i kontaktu z tymi płytami.