Aby spełnić wymogi traktatowe na mocy których Zgromadzenie po ratyfikowaniu i wejściu w życie ustaleń z Paryża miało stać się jednym dla dwóch organizacji EWWiS i EWO, dokooptowano kolejnych członków i nazwano „Tymczasowym” (Ad Hoc Assembly), tzn. powołanym wyłącznie do konkretnego zadania. Przewodniczył mu były belgijski premier Paul-Henri Spaak. Po kilku miesiącach intensywnych prac przedstawiono projekt zwany Planem Spaaka. Ostatecznie wobec odmowy ratyfikacji traktatu przez francuski Parlament do utworzenia EWO i EWP nie doszło.
Pomimo fiaska projektu integracji militarnej w ramach EWO, nie zmniejszono wysiłków, a co najważniejsze nie zmieniły się okoliczności przemawiające za dalszą integracją państw europejskich. 2 grudnia 1954 Zgromadzenie omówiło i przyjęło tzw. Rezolucję Teitgena. Wezwało w niej do rozszerzenia swoich uprawnień o funkcje prawodawcze i kontrolne wobec Wysokiej Władzy, a także rozpatrzenie możliwości wprowadzenia wyborów powszechnych. Zakładano, że oba cele są wzajemnie powiązane, a wybory dadzą wystarczającą legitymację do sprawowania funkcji kontrolnych. 13 maja 1955 powołano do tego celu grupę roboczą, której prace rozszerzono na zagadnienia wspólnego rynku wykraczającego poza sektor węgla i stali. W międzyczasie doszło do zmiany na stanowisku szefa Zgromadzenia.