Trudności z tym związane pogłębione były dodatkowo przez nawyk stosowania różnych miar do różnych celów.
Jednostki miar długości stosowane w Polsce łokieć krakowski wiek XII – 52,36 cm; wiek XIII – 64,66 cm; wiek XIV – 62,5 cm; a w poł. XVI w. – 58,6 cm; od 1836-1857 – 59,6 cm; łokieć chełmiński (w poł. XVI w.) 57,62 cm; łokieć lwowski albo galicyjski (w Galicji 1787–1857 r.) – 59,6 cm; łokieć wrocławski (na Śląsku do 1816) – 57,6 cm; łokieć warszawski albo staropolski (w I Rzeczypospolitej i po rozbiorach do 1819 r.) – 59,6 cm; łokieć nowopolski (w Królestwie Polskim 1819-1849) – 57,6 cm; łokieć gdański – 57,8 cm (1 łokieć (Elle) = 2 stopy = 24 cale = 57,38 cm)
Jednostki miar długości stosowane w innych krajach łokieć austriacki (lub łokieć wiedeński; w Austrii do 1876)77,9 cmłokieć bawarski88,30 cmłokieć berliński (w Prusach do 1872)66,7 cmłokieć brabancki69,50 cmłokieć czeski (lub łokieć praski)59,3 cmłokieć duński62,77 cmłokieć hamburski57,3 cmłokieć hanowerski58,42 cmłokieć holenderski68,78 cmłokieć lubecki57,7 cmłokieć norweski62,75 cmłokieć pruski66,09 cmłokieć saski56,64 cmłokieć