Sędzia Sądu Najwyższego Higgins był postacią pozostającą raczej na peryferiach swojej partii. Lider protekcjonistów Alfred Deakin szukał sposobu, w jaki mógłby pozbyć się go z jej szeregów, jednocześnie nie wywołując niepotrzebnego skandalu. W 1906, pełniąc urząd premiera, zaproponował Higginsowi miejsce w Sądzie Najwyższym, na co ten przystał. W 1907 został dodatkowo prezesem Związkowego Sądu Koncyliacji i Arbitrażu. To właśnie w tym sądzie wydał w 1908 roku orzeczenie znane w australijskiej historiografii jako Harvester Judgment. Stwierdzał w nim, iż pracodawca musi zapewnić pracownikowi płacę „rozsądną dla istoty ludzkiej żyjącą w cywilizowanym społeczeństwie”. Co więcej, dokładnie wyliczył, ile wynosi taka płaca. Tym samym „tylnymi drzwiami” wprowadził do australijskiego prawa instytucję płacy minimalnej, która później została zapisana także w formie ustawowej.
W późniejszym okresie życia Higgins był coraz bardziej rozczarowany rozwojem sytuacji w Australii, w szczególności postępującą przepaścią między pracodawcami a coraz bardziej wpływowymi i brutalnymi w swych działaniach związkami zawodowymi. Pozostawał w konflikcie z długoletnim premierem Billym Hughesem (m.in.