w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk (od 1894) i Dozorze Szkoły Katolickiej (1895–1907).
Uznając jego długoletnią pracę, Magistrat i Rada Miejska w Gnieźnie 3 listopada 1932 mianowała go Honorowym Obywatelem Miasta Gniezna[dostęp 2014-02-14].
Po wybuchu II wojny światowej, w grudniu 1939 został wysiedlony z Gniezna i zamieszkał w Warszawie.
Zmarł 22 kwietnia 1941 w Warszawie. Jesienią 1947 rodzina złożyła uroczyście jego prochy w grobie rodzinnym na cmentarzu św. Piotra i Pawła w Gnieźnie. Nagrobek odrestaurowano w 2004 roku, ustawiając tablicę z napisem „Z wdzięczności Rada Miasta Gniezna Anno Domini 2004”.
Od 1883 był mężem Wandy ze Święcickich h. Jastrzębiec (1861–1909), siostry Heliodora. Mieli syna Zygmunta (1892–1981) i córkę Wandę (1896–1967), żonę Jerzego Hulewicza.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1082 „za zasługi, położone na polu organizacji sądownictwa i działalność społeczną”.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół