Wielokrotnie zdobywał medale mistrzostw świata w szermierce. Pierwszy raz na podium zawodów tego cyklu stanął w 1931 roku, wspólnie z Curtem Dahlgrenem, Gustafem Dyrssenem, Hansem Granfeltem, Carlem Gripenstedtem i Nilsem Hellstenem zdobywając brąz na mistrzostwach świata w Wiedniu. Następnie zdobywał srebrne medale na mistrzostwach świata w Pieszczanach (1938) i mistrzostwach świata w Lizbonie (1947) oraz brązowe na mistrzostwach świata w Budapeszcie (1933), mistrzostwach świata w Warszawie (1934) i mistrzostwach świata w Paryżu (1937).
W 1924 ukończył Królewską Akademię Wojskową (szw. Kungliga Krigsskolan, obecnie Militärhögskolan Karlberg) i został zawodowym wojskowym, osiągając stopień generała brygady. Był też działaczem sportowym. W latach 1966–1980 był prezydentem Międzynarodowej Unii Pięcioboju Nowoczesnego, w 1968 został prezydentem Szwedzkiej Federacji Szermierki, a w latach 1969-1976 przewodniczącym zarządu Szwedzkiego Komitetu Olimpijskiego.