Max Berg był jednym z twórców, którzy próbowali w swojej działalności upowszechniać własny styl regionalny, odrzucając przy tym wpływy historyzujące i secesyjne. Ciekawym elementem budynku jest też portal drzwi wejściowych, wykonany przez rzeźbiarza Alfreda Vocke; przedstawia on kobietę z dzieckiem na rękach, kąpiących się ludzi i poborcę podatków. W ten prosty sposób ukazane zostały przechodniom trzy wspomniane wyżej funkcje budynku użyteczności publicznej. Uwagę zwraca również dbałość o dobre oświetlenie klatki schodowej – pięć okien na każdej kondygnacji oraz starannie opracowany układ wnętrz tak, aby możliwe było w przyszłości zmienianie ich funkcji przez przestawianie ścianek działowych.
Budynek nie ucierpiał w czasie wojny, po roku 1945, aż do końca lat 80 nadal pełnił nadal jedną ze swoich pierwotnych funkcji - łaźni miejskiej. Po zamknięciu zakładów kąpielowych wnętrza zostały przebudowane w celu przystosowania do funkcji biurowych, natomiast na parterze budynku urządzono restaurację.
Bibliografia Atlas architektury Wrocławia, pod red. Jana Harasimowicza, 1997, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław, Beelitz K., Förster N., 2006, Breslau|Wrocław. Przewodnik po architekturze modernistycznej, Via Nova, Wrocław
Linki zewnętrzne Dawna Łaźnia Miejska na starych i współczesnych fotografiach
Łaźnia Łaźnia Kategoria:Budynki niemieszkalne we Wrocławiu