Oblężenie Rodos – oblężenie, które miało miejsce w roku 88 p.n.e., pomiędzy armią Rodejczyków, dowodzoną przez admirała Demogarasa i rzymskiego prokonsula Luciusa Cassiusa, a armią Królestwa Pontu prowadzoną przez Mitrydatesa VI.
Zwycięstwa króla Pontu Mitrydatesa VI nad rzeką Amnias w 89 p.n.e oraz pod Protopachium w tym samym roku doprowadziły do rozbicia większości sił Rzymu oraz jego sojuszników w rzymskiej prowincji Azji na obszarze dzisiejszej Anatolii. W roku 88 p.n.e. Mitrydates VI opanował niemal całą prowincję Azję, wydając nakaz wymordowania 80 000 mieszkańców Efezu, głównie Rzymian i Italików. Wierność Rzymowi zachowała jedynie wyspa Rodos, gdzie schroniły się niedobitki wojsk rzymskich w tym sam prokonsul Azji Lucius Cassius. Na wyspie wzmocniono obronę przygotowując się do spodziewanego ataku Pontu. Mitrydates podążył ku Rodos na czele silnie obsadzonej wojskiem floty liczącej 25 jednostek. Widząc zbliżającą się flotę króla Pontu mieszkańcy spalili przedmieścia miasta Rodos, w celu uniemożliwienia użycia ich przez Pontyjczyków do celów wojskowych. Flota Rodejczyków wpłynęła do portu a bramy miasta zostały zamknięte. Po wylądowaniu na wyspie, wojska Mitrydatesa rozpoczęły oblężenie miasta Rodos. W tym czasie Rodejczycy podejmowali wiele ataków zaczepnych zarówno z lądu jak i morza.