Południowa ściana Młynarki opada do Młynarzowego Kotła. Władysław Cywiński wyróżnił w niej cztery części: pas kruchych ścian powyżej kotła, duży upłaz ciągnący się od Wyżniego Młynarzowego Siodła do prawego odgałęzienia Żlebu między Kopy, pochyły, piarżysto-trawiasty taras o wielkości mniej więcej boiska do siatkówki, najwyższa część będąca prawie pionową, litą ścianą o wysokości około 80 m.
Na Młynarce taternicy poprowadzili kilka dróg wspinaczkowych. Pierwszymi zdobywcami wierzchołka Młynarki byli zapewne Jan Humpola i Mieczysław Świerz, którzy dokonali tego 14 lipca 1924 r. podczas przejścia wschodniej grani odchodzącej od Wielkiego Młynarza.
Przypisy Władysław Cywiński, Młynarz. Przewodnik szczegółowy, tom 6, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1998,
Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba, Warszawa: Sport i Turystyka, 1954
Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich