W latach 50. kilkakrotnie przewodniczył tybetańskim misjom wysyłanym między innymi do Szanghaju i Pekinu. W 1959 brał udział w powstaniu przeciwko władzom chińskim. Po jego upadku został aresztowany, a następnie osądzony jako jeden z przywódców. Uznany za wroga klasowego, był zmuszany do udziału w „sesjach reedukacyjnych”. Skazany na sześć lat więzienia, wyszedł na wolność na początku rewolucji kulturalnej. Objęty stałym dozorem, pracował jako robotnik rolny.
Pod koniec lat 70. zawarł porozumienie z władzami. Został zrehabilitowany i objął stanowisko wiceprzewodniczącego Tybetańskiego Regionalnego Komitetu Ludowo-Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin. W wydanej w 1993 autobiografii podważył niektóre elementy oficjalnego stanowiska władz ChRL. W wywiadzie udzielonym w 1999 gazecie China's Tibet, powiedział, że chciałby, aby Dalajlama powrócił do Tybetu.
Przypisy
Kategoria:Tybetańscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 2011