Utrata wiodącej pozycji Urartu na Bliskim Wschodzie wskutek klęski w wojnie z Asyrią o zachodnie obszary. Rusa I 765–714 p.n.e. Podjęcie próby odbudowy potęgi Urartu, pod koniec panowania przegrana wojna z Asyrią, w wyniku której został zniszczony Musasir. Argiszti II 714–685 p.n.e. Unikanie otwartej konfrontacji z Asyrią, zapoczątkowanie ekspansji Urartu na wschód. Rusa II 685–639 p.n.e. Przeprowadzenie z powodzeniem kilku wypraw wojennych na zachodzie w okresie osłabienia Asyrii, zbudowanie wielu nowych miast-twierdz – w tym nowej stolicy Rusahinili. Sarduri III 639–625 p.n.e. Polityczna zależność od Asyrii, najazdy Medów i Kimerów. Sarduri IVO końcowym okresie istnienia Urartu zachowało się mało danych, dlatego powstało kilka alternatywnych wersji porządku panowania ostatnich królów urartyjskich. W tabeli wykorzystano wyniki badań N.W. Artiuniana, który uwzględnił badania archeologiczne z lat sześćdziesiątych na stanowisku Karmir Blur. Zestawienie władców według Artiuniana różni się nieco od badań I.M. Diakonowa, prowadzonych dekadę wcześniej. 625–620 p.n.e. Kryzys państwowości, utrata kontroli nad centralnym obszarem, przeniesienie stolicy do Tejszebaini, koniec dynastii, założonej przez Lutipriego. Erimena 620–605 p.n.e. Nowa dynastia panująca. Rusa III 605–595 p.n.e.