alabastrownia Czartoryskich zbudowała dwa alabastrowe ołtarze boczne w stylu art déco i ambonę.
W 1928 siostry sakramentki zamknęły pensje dla panien i przyjęły klauzurę papieską.
W 1932 ustanowiono wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu wśród wiernych.
W 1946 kościół i klasztor zostały zamknięte a siostry sakramentki wyjechały ze Lwowa i osiadły na Dolnym Śląsku, najpierw w Pławniowicach i Bardzie Śląskim a potem (1972) we Wrocławiu.
Ich zespół klasztorny został adaptowany na obiekt sportowy.
W latach 90. ub. stulecia nieczynny kościół wraz z klasztorem został przekazany ukraińskiemu kościołowi greckokatolickiemu. Nosi on obecnie wezwanie Trójcy Świętej.
Zobacz też Kościół Św. Trójcy i klasztor Misjonarzy w Mikulińcach Bazylika Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach
Bibliografia
Jan K. Ostrowski: Kościół p.w. Zaślubin Najśw. Panny Marii Panny i Św. Józefa oraz klasztor Sakramentek. [W:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. Cz. I : Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego. T. 19. Kraków, 2011, s. 381–398. .
Linki zewnętrzne Jurij Smirnow, Historia świątyń rzymskokatolickich Lwowa, cz. II
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo ruskie) Kategoria:Benedyktynki sakramentki Kategoria:Budynki projektu Bernarda Meretyna Zaślubin Kategoria:Klasztory na Ukrainie