Głęboko wcięte doiny rozdzielają płaskowyż na oddzielne płyty.
Najwyższy szczyt płaskowyżu – góra Tamgué – wznosi się na 1537 m n.p.m. Południowo-wschodnia część Gwinei to tzw. Gwinea Lesista, z masywem Nimba o najwyższym szczycie w kraju – 1752 m n.p.m. Masyw ten zbudowany jest z kwarcytów. Na północ od niego rozciąga się Górna Gwinea, która jest częścią obrzeża Kotliny Środkowego Nigru. Jest to obszar o średniej wysokości 400–500 m n.p.m. Kotlina składająca się z łupków i granitów jest obszarem równinnym, poprzecinanym dolinami rzeki Niger i jego licznych dopływów.
Większość kraju leży na krystalicznym podłożu, zaliczanym do tarczy gwinejskiej. Zachodnie rejony kraju spoczywają na skałach osadowych, wschodzących w skład tarczy saharyjskiej. Skały na które składa się podłoże Gwinei pochodzą w głównej mierze z okresu prekambryjskiego.
Klimat Gwinea objęta jest dwoma typami klimatu – wilgotnymi odmianami klimatu równikowego i podrównikowego. Opady są obfite i panują wysokie temperatury.
Klimat równikowy występuje na Nizinie Nadbrzeżnej i posiada także cechy klimatu morskiego. Pory suchej nie ma, a opady dochodzą nawet do 4000 mm rocznie. Temperatury przez cały rok wahają się od 24 do 29 °C. Amplitudy roczne i dobowe są niewielkie.