Zmniejszenie rozmiarów samolotu wymusiło na projektantach wygospodarowanie miejsca dla załogi i silników w osobnych gondolach. A.W.52G Jako że w owym okresie nie było jeszcze sprawnych i niezawodnych silników odrzutowych, w marcu 1943 roku rozpoczęto budowę zmniejszonego o połowę model przyszłego samolotu oznaczonego jako A.W.52G. Był to szybowiec, na którym zamierzano sprawdzić w praktyce przyjęte rozwiązania aerodynamiczne. Pracę nad nową konstrukcją postępowały bardzo powoli. W celu obniżenia kosztów używano najtańszych materiałów konstrukcyjnych. Szybowiec miał konstrukcję drewnianą, pokryty był sklejką, na którą założono blachę duraluminiową. Zbudowano go w układzie latającego skrzydła o podwójnym skosie krawędzi natarcia i spływu. Załogę stanowili pilot i obserwator siedzący w kabinie z miejscami jedno za drugim. Szybowiec wyposażony był w stałe podwozie. Na goleniach podwozia zamontowano specjalne wiatraki napędzające pompy tłoczące powietrze, które nadmuchiwano na górną powierzchnie skrzydła. Układ ten zapobiegał osiadaniu na powierzchni płata martwych owadów i zanieczyszczeń, które w znacznym stopniu ograniczały skuteczność laminarnego profilu. 2 marca 1945 roku szybowiec holowany za samolotem Armstrong Whitworth Whitley po raz pierwszy wzbił się w powietrze.