Czesław Erber w 1965 roku podjął kolejne studia bibliotekoznawcze na Uniwersytecie Wrocławskim. Tam też, w 1971 roku, obronił (z wyróżnieniem) pracę magisterską „Dzieje i produkcja drukarstwa kieleckiego w latach 1818–1855”, której promotorem był prof. Bronisław Kocowski. Rozprawa ta została opublikowana dwa lata później w Roczniku Muzeum Świętokrzyskiego.
W 1972 roku wraz z żoną Barbarą Katarzyną Erber, przygotował w Muzeum Świętokrzyskim pośmiertną ekspozycję dotyczącą dorobku twórczego słynnego świętokrzyskiego rzeźbiarza ludowego – Józefa Piłata. Wydarzeniu temu towarzyszył katalog wystawy z nowatorską koncepcją edytorską opracowaną przez Czesława Erbera – z zastosowaniem układu symultanicznego w tworzeniu kompozycji książkowej. Tę koncepcję w 1982 Erber przedstawił szczegółowiej w osobnej publikacji pt. „Z zagadnień architektoniki książki”. Podjęta tematyka miała pośredni związek z prowadzonymi wówczas przez niego zajęciami dydaktycznymi z zakresu edytorstwa naukowego w Wyższej Szkole Pedagogicznej (obecnie Uniwersytet Jana Kochanowskiego) i pracami uczelnianego Koła Naukowego Bibliologów.
Dzięki pasjom naukowym Erbera, biblioteka Muzeum Świętokrzyskiego (obecnie Muzeum Narodowego) w latach 60.