Wilde Sau – taktyka lotnicza, stosowana przez Luftwaffe podczas walki z nocnymi nalotami bombowymi w okresie lipiec 1943 – marzec 1944 roku.
Zarys Taktyka Wilde Sau powstała jako alternatywa dla taktyki Himmelbett (łóżko z baldachimem), gdzie nocny myśliwiec był naprowadzany na cel za pomocą wskazań pochodzących z naziemnych stacji radarowych oraz Zahme Sau (oswojona świnia), gdzie nocny myśliwiec był naprowadzany na cel przez kontrolę naziemną. W wypadku braku lub zagłuszenia aparatury radarowej pilot dokona wyboru celów bezpośrednio nad celem nalotu, za pomocą reflektorów przeciwlotniczych, które będą w stanie oświetlać nieprzyjacielskie bombowce na tyle długo, aby mogły zostać zaatakowane. Jej autor, major Hajo Herrmann, zamierzał wykorzystać jednosilnikowe samoloty myśliwskie, które miałyby „szarżować na wroga jak rozjuszone dziki” (stąd pochodzi nazwa).
Sukces alianckiego nalotu na Hamburg z 24 lipca 1943 roku unaocznił słabość systemu Himmelbett. Zrzucone przez alianckie samoloty paski staniolu – tzw. window doprowadziły do unieruchomienia całej niemieckiej sieci radarowej.