Przedmiotami sporów Mikołaj z mieszczanami był sposób wymierzania oddawanego przez nich staroście podatku, czy zmuszanie do korzystania z młyna starosty czy zmuszanie do robocizn, które nie były określone przywilejem dla Szadku. Mikołaj skarżył się z kolei na mieszczan o bojkotowanie młyna królewskiego, nienaprawianie bruków miejskich, nietrzymanie straży nocnych czy pojemników z wodą potrzebnych do gaszenia ewentualnych pożarów w mieście. Sprawa zatargu odbiła się na jednym z sejmów, z którego wysłano komisję dla złagodzenia sporów. Także król Zygmunt w ostrych słowach napominał Mikołaja, aby "mieszkańców przedmieścia do robocizn nie przymuszał, nie ćwiczył ich rózgami i bydła zajętego nie przetrzymywał dla swej korzyści".

Około 1605 roku Mikołaj Wierzbowski ożenił się z Urszulą z Grudna, córką kasztelana nakielskiego Stefana Grudzińskiego i siostrą wojewody kaliskiego Zygmunta Grudzińskiego. Jest uznawany za budowniczego przyszłej potęgi rodu Wierzbowskich. Dzięki swojej pozycji na dworze królewskim i majątkowi zdobytemu poprzez wierną służbę zdołał zapewnić dzieciom wysokie urzędy państwowe i "położył fundamenty" dla dalszego wzrostu znaczenia domu Wierzbowskich w kraju.