Mykoła Dmytrowycz Łeontowycz (ukr. Микола Дмитрович Леонтович; ur. we wsi Monastyrek w powiecie bracławskim guberni podolskiej, zm. 23 stycznia 1921 we wsi Markówka, koło Teplika) – ukraiński kompozytor, folklorysta, dyrygent, pedagog.
Syn prawosławnego księdza, w latach 1892–1898 studiował w Seminarium Teologicznym w Kamieńcu Podolskim. W latach 1903–1904 uczęszczał również na lekcje muzyki przy carskiej kapeli chóralnej w Petersburgu, gdzie zdał egzamin na dyrygenta chóralnego.
Od 1898 roku uczył muzyki, zakładał i prowadził chóry i zespoły instrumentalne w miastach Podola, obwodów kijowskiego i katerynsławskiego. W 1901 wydał pierwszy zbiór pieśń ukraińskich. Od 1909 pobierał prywatne lekcje harmonii i teorii muzyki u S. Barmotina i kompozycji u B. Jaworskiego w Kijowie i Moskwie.
Od 1919 roku, po powstaniu Ukraińskiej Republiki Ludowej pracował w Kijowie. Wykładał w Muzyczno-Dramatycznej Szkole Łysenki, był jednym z organizatorów Ukraińskiego Państwowego Chóru i Państwowej Orkiestry Symfonicznej.
Zginął tragicznie, zastrzelony przez agenta Czeka w domu swoich rodziców w Markówce, jako jeden z najbardziej niebezpiecznych dla bolszewików nosicieli ukraińskiego odrodzenia.