Lightner Witmer (ur. 28 czerwca 1867, zm. 19 lipca 1956) – psycholog, uważany za ojca psychologii klinicznej. Twórca i popularyzator tego terminu. Założyciel Kliniki Psychologicznej na Uniwersytecie Pensylwanii, stanowiącej pierwszy na świecie ośrodek zajmujący się problemami psychologicznymi konkretnych osób (w tym przypadku problemami w zakresie osiągnięć szkolnych i trudności wychowawczych dzieci).
Witmer w roku 1888 ukończył studia z tytułem bakałarza, a następnie podjął magisterskie studia uzupełniające w zakresie psychologii na Uniwersytecie Pensylwanii pod kierunkiem Jamesa Cattela, współcześnie znanego jako jeden z ważniejszych badaczy w teorii inteligencji. Profesor Cattel w roku 1891 przeniósł się do Nowego Jorku, zaś Witmer wyjechał do Niemiec, gdzie podjął studia doktoranckie pod kierunkiem Wilhelma Wundta. Po powrocie z Niemiec, Witmer przejął na Uniwersytecie Pensylwanii stanowisko opuszczone przez Cattela. Prowadził liczne prace doświadczalne, wspólnie z Edwardem Titchenerem założył grupę psychologów, jaka następnie ukonstytuowała Towarzystwo Psychologów Eksperymentalnych (Society of Experimental Psychologists). Był także zainteresowany przełożeniem akademickich rozważań na grunt praktyczny, co zaowocowało założeniem Kliniki Psychologicznej w roku 1896.