Balladyna zostaje królową. Do pałacu wkracza wdowa, matka Balladyny, oślepiona piorunem, skarżąc się na swoją córkę, która wyparła się swojej matki i wygnała ją z zamku w trakcie burzy. Nie chce jednak zdradzić imienia córki i umiera na torturach. To właśnie Balladyna–królowa jest wyrodną córką. Balladyna ponownie orzeka karę śmierci. Ten potrójny wyrok na Balladynie wymierza bóg – Perun – uderzając piorunem i zabijając złą królową.
Muzyka Największymi zaletami opery Żeleńskiego są inwencja melodyczna i barwna orkiestracja. Według Witolda Rudzińskiego właśnie „pierwiastki liryczne stanowią największy walor Goplany”. W zakresie melodyki blisko Żeleńskiemu do liryki Stanisława Moniuszki, zaś w zakresie instrumentacji kompozytor czerpał z dokonań Richarda Wagnera, wykraczając niekiedy w stronę rodzącego się ówcześnie impresjonizmu (obrazowa Intrada, przemiana Grabca w wierzbę płaczącą).
Goplana rozpisana jest na następujący skład:
Instrumenty dęte drewniane: 3 flety w tym 1 flet piccolo 2 oboje 1 rożek angielski 2 klarnety 1 klarnet basowy 2 fagoty 1 kontrafagot
Instrumenty dęte blaszane 4 waltornie 3 trąbki 2 puzony tenorowe (i jeden puzon basowy) 1 tuba
harfa
Perkusja dzwonki chromatyczne (Glockenspiel) kotły talerze perkusyjne (piatti a due, oraz piatto sospeso) triangiel gong tam-tam werbel