W momencie przeniesienia wspólnoty monastycznej z Grodna do Krasnegostoku ihumenia Helena stała na czele wspólnoty liczącej 30 mniszek. W 1908 w Krasnymstoku żyło 8 mniszek i 59 posłusznic, trzy lata później – 12 mniszek i 41 posłusznic. W momencie ich ewakuacji w 1915 zakonnic było ok. 200. Monaster posiadał podległy sobie skit w Grodnie oraz filialny monaster w Drohiczynie. Pozycja, jaką zdobył klasztor będąc ośrodkiem prawosławia na ziemiach polskich sprawiła, że w 1914 była planowana wizyta w nim cara Mikołaja II. Udaremnił ją wybuch I wojny światowej.
Bieżeństwo W 1915, w obawie przed nadchodzącym frontem, ihumenia Helena razem z całą wspólnotą udała się do Moskwy. Mniszki osiadły w monasterze św. Katarzyny w Widnym. Zakonnice zabrały ze sobą cudowną ikonę. Pod ich nieobecność kompleks monasterski został zamieniony na magazyn przez wojska niemieckie i zdewastowany. Mniszki miały nadzieję wrócić do Krasnegostoku po zakończeniu działań wojennych. Budynki monasteru zostały jednak przekazane katolickiemu zakonowi salezjanów, co (w ramach akcji rewindykacji cerkwi prawosławnych) miało stanowić rekompensatę za wcześniejsze odebranie klasztoru dominikanom i sprowadzenie na ich miejsce mniszek prawosławnych. W istniejących do dziś obiektach mieści się rzymskokatolickie sanktuarium maryjne.