Podczas mistrzostw świata w Hamburgu w 1978 roku wspólnie z Imre Gedővárim, Pálem Gerevichem, Ferencem Hammangiem i Zoltánem Nagyházim zdobył złoty medal w zawodach drużynowych. W tej samej konkurencji zdobywał następnie złote medale na mistrzostwach świata w Clermont-Ferrand (1981), mistrzostwach świata w Rzymie (1982) i mistrzostwach świata w Budapeszcie (1991), srebrne podczas mistrzostw świata w Wiedniu (1983) i mistrzostw świata w Lyonie (1990) oraz brązowy na mistrzostwach świata w Barcelonie (1985). Ponadto wywalczył indywidualnie złote medale na mistrzostwach świata w Barcelonie w 1985 roku (pokonując w finale Bułgara Christo Etropołskiego) i mistrzostwach świata w Lyonie w 1990 roku (pokonując w finale Heorhija Pohosowa z ZSRR), srebrny podczas mistrzostw świata w Lozannie w 1987 roku (przegrywając finał z Francuzem Jean-François Lamourem) oraz brązowy podczas mistrzostw świata w Budapeszcie w 1991 roku (plasując się za Grigorijem Kirijenko z ZSRR i Péterem Abayem).
Zdobył również złoty medal drużynowo i brązowy indywidualnie na mistrzostwach Europy w Wiedniu w 1991 roku.
Dwukrotny triumfator prestiżowego turnieju O Szablę Wołodyjowskiego (1988, 1990).
Jego brat, Rudolf Nébald, a także żona Ildikó Mincza-Nébald, również uprawiali szermierkę.