Jej maszynownia została zalana i ostatecznie okręt zatonął pięć godzin później bez strat w załodze.
Po zakończeniu działań wojennych „Royal Oak” eskortował kilka okrętów poddającej się floty niemieckiej z Firth of Forth do miejsca ich internowania w Scapa Flow, a później uczestniczył w ceremonii powitania innych okrętów Royal Navy w cieśninie Pentland Firth.
Okres międzywojenny thumb|Kapitan skazany przez sąd wojskowy w 1928 r. W ramach reorganizacji Royal Navy przeprowadzonej po podpisaniu traktatów pokojowych, „Royal Oak” został przydzielony do Drugiego Dywizjonu Pancerników brytyjskiej Floty Atlantyckiej. W latach 1922–1924 został zmodernizowany, a w 1926 zyskał nowy przydział do Floty Śródziemnomorskiej z miejscem bazowania w Gibraltarze i w Wielkim Porcie na Malcie. Na początku 1928 okręt stał się miejscem incydentu, który prasa określiła jako „Bunt na Royal Oak”. Rozpoczął się on od drobnego nieporozumienia pomiędzy kontradmirałem Bernardem Collardem, a dwoma starszymi oficerami okrętu, komandorem i komandorem porucznikiem Henrym Danielem, dotyczącego orkiestry grającej podczas imprezy tanecznej w mesie Collard podnosząc głos na kierownika orkiestry Percy'ego Barnacle'a użył pod jego adresem niecenzuralnych słów, a na temat granej przez niego muzyki powiedział, że „nigdy nie słyszał takiego cholernego hałasu”..