wytworzona energia jest przenoszona na zewnątrz, początkowo na drodze promienistej, a bliżej powierzchni karła w wyniku konwekcji. W karłach o coraz mniejszych masach i temperaturach efektywnych warstwa częściowej jonizacji (a wraz z nią warstwa konwekcyjna) sięga coraz głębiej pod powierzchnię (np. w Słońcu do ok. 1/3 promienia), aż przy masie karłów ok. dochodzi do środka gwiazdy. Obecność warstwy konwektywnej w rotującej gwieździe prowadzi do powstania aktywności magnetycznej gwiazdy. Masa minimalna karłów wynosi ok. (dokładana jej wartość zależy od składy chemicznego materii gwiazdowej). Obiekty o mniejszych masach nie osiągają w centrum dostatecznie wysokiej temperatury, by mogły zachodzić w nich reakcje przemiany wodoru w hel (brązowe karły).
Dla karłów poszczególnych typów widmowych używa się nazw pochodzących od ich barwy: czerwony karzeł – karzeł o typie widmowym K-M, pomarańczowy karzeł – karzeł o typie widmowym K, żółty karzeł – karzeł o typie widmowym G (przykładem gwiazdy tego typu jest Słońce), żółto-biały karzeł – karzeł o typie widmowym F, błękitny karzeł – karzeł o typie widmowym O, brązowy karzeł – obiekt gwiazdopodobny o masie zbyt małej, żeby zachodziły w nim reakcje termojądrowe
Bibliografia