Mikołaj Popławski herbu BiałyniaHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. I, Lipsk 1846, s. 30. (ur. 4 grudnia 1636 w Popławach na PodlasiuEncyklopedyja powszechna, t. XXI, Warszawa 1864, s. 334., zm. 7 września 1711 we Lwowie) – duchowny katolicki, scholastyk kapituły katedralnej poznańskiej w latach 1676–1677, kanonik poznańskiej kapituły katedralnej kanonii Dubin w latach 1670–1676Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 29, 38..

Od 1670 kanonik poznański, następnie kanonik warszawski i dziekan płocki. Kaznodzieja królewski, wygłaszał przemówienia i kazania podczas obrad sejmowych. W 1685 mianowany biskupem inflanckim, rezydował w Dyneburgu. Brał aktywny udział w posiedzeniach Senatu.

Działając w charakterze de facto inkwizytora przewodniczył sądowi duchownemu który z powodu podejrzenia o ateizm uznał Kazimierza Łyszczyńskiego winnym. Domagał się dla niego kary śmierci, co wywołało protesty posłów i świeckich senatorów uznających to za naruszenie prawaWiesław Mercik, Bez płaszcza z gronostajów. Kraków 1988, s.80..