Przemianie soli metali przejściowych z formy bezwodnej w hydrat towarzyszy często zmiana barwy. Przykładem jest uwodniony niebieski siarczan miedzi przechodzący w wyniku podgrzania najpierw w jasnobłękitną postać jednowodną, a następnie w białą bezwodną. Zjawisko to jest często stosowane do detekcji zawilgocenia środków suszących. Np. do silikażelu dodaje się często bezwodnego chlorku kobaltu(II), który zmienia barwę z intensywnie niebieskiej na ciemnoróżową po przemianie w hydrat.
Niektóre sole uwodnione występują w więcej niż jednej postaci, np. bezwodny węglan sodu przyłączając wodę tworzy kolejno hydraty: jednowodny , następnie siedmiowodny i ostatecznie trwały dziesięciowodny .
Ogólny wzór ma postać "" i wówczas stosuje się następujące nazwy hydratu w zależności od liczby n: n = 1/2: hemihydrat n = 1: monohydrat n = 1½: seskwihydrat n = 2: dihydrat n = 3: trihydrat n = 4: tetrahydrat, itd., przy czym to nazewnictwo ma zastosowanie także w chemii organicznej, do tych związków, które tworzą hydraty drugiego typu, jak na przykład kwas szczawiowy.