mały|240x240px|Lech Kunka, forma zwana przez mieszkańców Elbląga „Żubrem”. Lech Kunka (ur. 1 stycznia 1920 w Pabianicach jako Leszek Kunka, zm. 15 października 1978 w Łodzi) – polski malarz unistyczny oraz profesor na Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi.

Jeden z przedstawicieli grupy łódzkich awangardzistów należących do tzw. „Kręgu Strzemińskiego” (m.in. obok Antoniego Starczewskiego, Stanisława Fijałkowskiego i Stefana Krygiera), czyli osób skupionych wokół myśli malarza i wykładowcy Władysława Strzemińskiego.

Życiorys Urodził się jako syn Piotra Kunki i Marii z domu Rzepkowskiej. Przed wojną uczęszczał do prywatnej Szkoły Sztuk Pięknych im. C. Norwida w Łodzi (prowadzonej przez W. Dobrowolskiego).

Lata 40. 16 czerwca 1945 artysta został przyjęty do Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Łodzi jako członek nadzwyczajny, co zapewniły mu jego prace malarskie. Dzięki temu brał udział w pierwszej powojennej wystawie ZZPAP, która odbyła się na przełomie sierpnia i września 1945 w Miejskiej Galerii Sztuk Plastycznych w Parku im. H. Sienkiewicza, u boku m.in.