Zadebiutował w niej jeden dzień przed graczem Boston Celtics, Chuckiem Cooperem i cztery dni przed zawodnikiem New York Knicks, Nathanielem Cliftonem.
W barwach drużyny z Waszyngtonu zagrał tylko w 7 spotkaniach, zanim klub upadł (7 stycznia 1951). Następnie dołączył do armii amerykańskiej, do Fort Sill w Oklahomie. W 1952 roku dołączył do drużyny Syracuse Nationals, w której grał przez sześć sezonów, a następnie przez dwa lata był zawodnikiem Detroit Pistons.
Lloyd, kończąc karierę, został sklasyfikowany na 43. miejscu pod względem ilości zdobytych punktów (4 682). Jego najlepszym rokiem był 1955, gdy osiągnął średnią 10,2 punktu/mecz i 7,7 zbiórki/mecz. W tym sezonie zdobył wraz z Syracuse tytuł mistrza NBA po zwycięstwie nad Fort Wayne Pistons 4:3. Lloyd i Jim Tucker byli pierwszymi Afroamerykanami, którzy grali w mistrzowskim zespole NBA.
W 1965, generalny manager Detroit Pistons, Don Wattrick chciał zatrudnić Lloyda na stanowisku głównego trenera zespołu. Mogło to uczynić go pierwszym w historii amerykańskich sportów profesjonalnych Afroamerykaninem na pozycji głównego trenera klubu. Zamiast niego, stanowisko to objął jednak Dave DeBusschere. Lloyd był trenerem koszykarzy z Detroit w sezonie 1972/1973, przez 5 lat pełnił też funkcję skauta.