.
RHS-y odegrały znaczącą rolę na kolejnych Zjazdach Związku, stanowiąc siłę nacisku na delegatów prezentujących nomenklaturowe układy w ówczesnym ZHP. Były źródłem powstawania nowych, nietuzinkowych programów metodycznych skierowanych do młodzieży harcerskiej i drużyn starszoharcerskich oraz często ośrodkiem skupiającym „niepokornych” członków Związku. Były też głównym oparciem dla Sztabu Ofensywy Starszoharcerskiej, który dość stanowczo wprowadzał reformę metodyki starszoharcerskiej, poprzez powrót do systemu stopni zbliżonego do systemu KIHAM, całkowity powrót do sprawności indywidualnych, przywrócenie znaków służby starszoharcerskiej i prawidłowej struktury drużyn starszych, zgodnych z metodyką skautową. Niewątpliwą zasługą Sztabu było przywrócenie harcerstwu literatury metodycznej porzuconej w okresie wprowadzania tzw. „nowego systemu” przez Jacka Kuronia i jego następców, oraz w latach HSPS i przypomnienie metodyki wędrowniczej z powodzeniem wprowadzanej przed wojną i po 1957 r.
Kategoria:Harcerstwo w Polsce Ludowej